Amerikaanse autoliefhebbers kopen Chinese kopieën van Toyota en ontdekken verbazingwekkende constructiefouten

 

Amerikaanse YouTubers van Big Time kochten voor 10.000 dollar een Chinese kopie van de Toyota AE86, als alternatief voor een icoon dat richting 60.000 dollar gaat. Wat ontdekten ze bij het monteren: slordige lasnaden, scheve stijlen, of een onverwachte meevaller?

De Toyota AE86, ooit betaalbaar cult-icoon uit Initial D, is voor veel liefhebbers uit beeld geraakt nu prijzen richting 60.000 dollar schieten. Een Chinese fabriek zegt voor 10.000 dollar een complete carrosserie te leveren die het gat moet dichten. Een groep Amerikaanse autoliefhebbers nam de proef op de som met een donorauto en veel geduld. Wat ze aantroffen tijdens het opbouwen, temperde het enthousiasme en riep nieuwe vragen op over wat je voor dat bedrag mag verwachten.

De aantrekkingskracht van een legende

De Toyota AE86, ook wel Hachi-Roku, draagt al decennia een iconische status binnen de driftcultuur en popcultuur dankzij Initial D en talloze grassroots-evenementen. Originele, nette exemplaren tikken tegenwoordig makkelijk 60.000 dollar aan, waardoor de droom voor veel liefhebbers uit beeld raakt en onderdelensets schaars én duur zijn. Een Chinese fabriek presenteert daarom een volledige, stalen carrosserie voor circa 10.000 dollar, bedoeld als frisse basis. Maar kan zo’n imitatie de legendarische AE86 recht doen?

Een ambitieuze test door Big Time

Het Amerikaanse YouTube-kanaal Big Time besloot die vraag praktisch te beantwoorden. Ze importeerden de Chinese koets en kochten daarnaast een zwaar verroeste AE86-donor voor onderdelen, gekocht voor 4.000 dollar, met het plan om motor, ophanging en interieur over te zetten. Al bij de eerste passing bleek de prijs scherp, maar de pasvorm scherpzinniger nog: panelen sloten niet aan, toleranties klopten zelden en de tolerantieketen joeg elke montage-stap uit het lood. De ambitie was helder, de realiteit bleek een stuk minder vergevingsgezind.

Constructiefouten en verrassingen

Tijdens de assemblage liepen de bouwers tegen structurele fouten aan. Lasnaden oogden grof, bevestigingspunten voor subframes en draagarmen zaten verkeerd of ontbraken, en de A-stijlen bleken niet symmetrisch; één zijde zat 3 cm lager, terwijl de motorkap zelfs een slotvanger miste. Ook doken sporen op die wezen op hergebruik: uitgeboorde puntlassen en oude stickers op delen die nieuw hadden moeten zijn. Zo veranderde een ogenschijnlijk plug-and-play project in een meetlintmarathon en een oefening in rechtszetten wat fabriekstekeningen hadden moeten voorkomen.

Slimme improvisatie brengt een rijdende auto

Met slijptol, boor en veel geduld maakten de Amerikanen er toch één geheel van. Beugels werden verplaatst, gaten opnieuw uitgelijnd en plaatwerk subtiel gekneed tot het klikte, soms millimeter voor millimeter. Het rammelde, de naden liepen niet overal strak, maar de auto reed, schakelde en stuurde overtuigender dan de roestige donor ooit deed, op slecht asfalt bovendien verrassend samenhangend. Niet mooi, wel functioneel; precies genoeg om je weer een bocht dieper te durven.

Gepassioneerde zoektocht naar betaalbare klassiekers

Voor wie een klassieker wil zonder 60.000 dollar of 1.300 euro per maand aan restauratiekosten en importheffingen te spenderen, lonkt zo’n Chinese kopie als alternatief. Dit project laat zien dat betaalbaarheid vaak gepaard gaat met verborgen arbeid én vakkennis aan jouw kant, plus tijd die je nergens kunt terugverdienen. Als je bereid bent te meten, passen en improviseren, komt er soms iets tot leven dat, ondanks zijn imperfecties, precies raakt waarom je ooit verliefd werd op auto’s.

Koen van Dijk
Geschreven door Koen van Dijk

Koen van Dijk is autojournalist en redacteur met een specialisatie in autonieuws, elektrische mobiliteit en technologische innovaties. Hij schrijft over nieuwe modellen, rijtests en de toekomst van duurzame mobiliteit, met een scherp oog voor prestaties en gebruiksgemak.